|
|
|
<<powrót |
|
 Puszcza
Romincka
Przecięte
granicą państwa rozległe lasy północnej Polski. Puszcza Romincka,
niegdyś tereny łowieckie cesarza Wilhelma II do dziś określane są
mianem „polskiej tajgi”... |
 |
Choć 2/3 powierzchni
puszczy należy dziś do Rosji istnieją już warunki do zwiedzania
całego lasu, choć związane jest to z pokonaniem kilku barier
biurokratycznych (wiza do Obwodu Kaliningradzkiego, pozwolenia od
dyrekcji rosyjskiej części).
Dawniej Puszcza Romincka wraz z Puszczą Borecką i Lasami Skalskimi
tworzyła pierwotne, nieprzebyte bory pokrywające te tereny do końca
panowania Jagiellonów. Od przeszło stu lat powierzchnia lasów
systematycznie wzrasta.
W dzisiejszej Puszczy Rominckiej spotkamy roślinność niewystępującą
w innych miejscach w kraju. Występuje tu tzw. świerszczyna północna
– wilgotny bór świerkowy porośnięty grubymi mchami, jak to ma
miejsce w typowych lasach północy. Wiele jest tam roślin chronionych
m.in. pióropusznik strusi – roślina niezwykle rzadka.
Podobnie osobliwy pozostaje świat zwierzęcy. Występuje tu m.in.
typowo północne zwierze - zając bielak. Ponadto można spotkać łosie,
dziki, wilki, rysie, bobry, czarne bociany i wiele innych.
W Puszczy Rominckiej znajduje się kilka rezerwatów przyrody m.in.
„Mechacz Wielki”, „Boczki”, „Struga Żytkiejmska” oraz „Dziki Kąt”. |
|
|
|
Puszcza Romincka
|
|
